Prog-Nose

Release: 2008 Style: progressive rock Label: www.progressrec.com Website: http://www.unifaun-music.com Contact: Playing Time: 75:50 Cat. N°: Review by: Claude ‘Clayreon’ Bosschem Translated by: Claude ‘Clayreon’ Bosschem Rating: 7/10

The two members of the group Unifaun got to know each other at the forum of Genesis, it soon became clear that the two musicians experienced the music of their idols in the same way. The foundations were laid for a new project, the men consider themselves not as a tribute band, but rather as a soundscape Genesis band. And that is quite right, because all the songs on this album are original, but the references are very obvious. The voice of Nad Sylvan is in the middle of Peter Gabriel, Phil Collins and Fish (not coincidentally because Marillion also embroidered on the same influences). Musically it is quite difficult to pinpoint, sometimes it goes back to the early period, but there are a number of songs that meet the ‘poppy Collins’ period. That makes it extra difficult to judge, everything depends on your point of view for the review. The fact is that the two gentlemen have little to learn musical-technically, but sometimes the voice does not sound very tight. Perhaps here a short track by track discussion is at his place:

‘Birth of a Biggie’: a beautiful symphonic intro turns poppy, fully in line with the solo work of Phil Collins.
‘To the green Faerie’: a very quiet and dreamy song with great vocals and mellotron parts, that reminds me of the current Swedish progressive scene like Galleon and Grand Stand
‘Mr. Marmaduke and the Minister’: this number already leans more towards the early Genesis, Sylvan exaggerates here a bit with his falsetto voice and lisp-talk, yet the varied keyboards make it enjoyable.
‘Swingers party’: poppy and not really original
‘Rehacksis’: a nice instrumental song, it shows the individual qualities on guitar and drums by Nad, keyboards (sounding like flute) by Bonamici, it just takes a bit too long.
‘Quest for the last virtue’: the epic of the album is one of the highlights, it begins very calm, but the pace and mood changes like on albums as The Lamb and Wind and Wuthering, mellotron and Hackett sounding guitars are strongly present.
‘A way out’: a ballad with some Collins singing
‘Finistere’: short but lovely instrumental track with Hammond, very pleasantly
‘Welcome to the farm’: clearly a song from the period of Abacab and Duke, not so original
‘Maudlin Matter’: reminiscent of the work of Cat Stevens
‘Bon separately’: short but beautiful piano solo played with enormous feeling
‘End or Fin’: the name speaks for itself, a parody of Los Endos, a nice finale with the interplay between different instruments, including one of the better moments on the album.

It remains a very difficult album to judge, there are very good moments, but unfortunately some boring passages as well. The instrumentation is excellent, the singing is at times poor. Yet I believe that these Swedes have to look for their own sound, the potential is certainly there. And Nad should try not to overdo with his vocal "variations", some are successful, others not.

'Die Hard' Genesis fans of this album will probably find it fabulous, the way that Genesis now should sound like. Modern prog fans will perhaps just find it "over the top' or ‘passé’. Up to you to decide to which group you belong.



De twee leden van de groep Unifaun hebben elkaar leren kennen op het forum van Genesis, al vlug bleek dat beide muzikanten op dezelfde manier de muziek van hun idolen beleefden. De fundamenten voor een project waren gelegd, de heren beschouwen zichzelf echter niet als een tribute band, maar eerder als een Genesis soundscape band. En dat klopt volkomen, want alle nummers op dit album zijn eigen nummers, maar de referenties zijn uiteraard heel duidelijk aanwezig. De stem van Nad Sylvan houdt het midden tussen Peter Gabriel, Phil Collins en Fish (niet toevallig want ook Marillion borduurde voort op dezelfde invloeden). Muzikaal ligt het nogal moeilijk, soms gaat het terug naar de beginperiode, maar evenzeer zijn er een aantal nummers, die aan de poppy Collins-periode refereren. Dat maakt het extra moeilijk om een degelijk oordeel te vellen, alles hangt af vanuit welk oogpunt je de cd bespreekt. Feit is zeker dat de beide heren muzikaal-technisch weinig te leren valt, alleen de stem klinkt bij momenten niet echt heel zuiver. Misschien is hier een korte track by track bespreking wel op zijn plaats:

Birth of a biggie: een mooie symfonische intro krijgt een poppy vervolg, volledig in de lijn van het solo-werk van Phil Collins.
To the green faerie: een heel rustig en dromerig nummer met leuke mellotronpartijen en zang, die me doet denken aan de huidige Zweedse progressieve scene zoals Galleon en Grand Stand
Mr. Marmaduke and the Minister: dit nummer leunt al heel wat dichter aan bij de vroege Genesis, Sylvan overdrijft wel wat met zijn falsetto-stem en lispelende praatjes, de gevarieerde keyboards maken heel wat goed.
Swingers party: poppy en niet echt origineel
Rehacksis: leuk instrumentaal nummer, toont de individuele kwaliteiten op gitaar en drums door Nad en keyboards (klinkend als dwarsfluit) door Bonamici, duurt net iets te lang.
Quest for the last virtue: de epic van het album en tegelijk één van de hoogtepunten, het begint nog wel kalm, maar de tempo- en gemoedswisselingen van albums als The Lamb en Wind and Wuthering met mellotron en Hackett klinkende gitaren zijn sterk aanwezig.
A way out: een ballad zonder meer met geforceerde Collins-zang
Finistere: korte maar leuke instrumentale track met Hammond, aangenaam in het gehoor
Welcome to the farm: duidelijk een song uit de periode van Abacab en Duke, weinig origineel
Maudlin Matter: doet me meer denken aan het werk van Cat Stevens
Bon apart: prachtige maar korte piano-solo met enorm veel gevoel gespeeld
End or Fin: de naam zegt zelf al, een parodie op Los Endos, een mooie finale met samenspel tussen de verschillende instrumenten, ook één van de betere momenten op het album.

Het is en blijft een zeer moeilijk album om te beoordelen, er zitten zeer goede momenten in, maar jammer genoeg ook sommige saaie passages. De instrumentatie is uitstekend, de zang valt bij momenten wat tegen. Toch denk ik dat deze Zweden sterk op zoek moeten gaan naar een eigen sound, het potentieel is zeker aanwezig. En Nad moet proberen niet te overdrijven met zijn vocale ‘variaties’, sommigen zijn geslaagd, andere iets minder.

‘Die hard‘ fans van Genesis zullen dit album wellicht ongelooflijk vinden, zo zou de groep nu moeten klinken. Moderne proggers zullen het misschien net ‘over the top’ of passé vinden. Aan jezelf om uit te maken bij welke groep je behoort.

Tracklist: Birth of a Biggie 7:37 To the Green Faerie 6:15 Mr. Marmaduke and the Minister 7:59 Swingers Party 5:48 ReHacksis 7:40 Quest for the Last Virtue 13:56 A Way Out 6:18 Finistère 2:36 Welcome to the Farm 4:30 Maudlin Matter 4:09 Bon Apart 1:27 End-or-Fin 7:35

Musicians: Nad Sylvan : vocals, guitars, keyboards, drums Bonamici : keyboards, basses